Wydrukuj stronę

Najnowsze orzeczenia

  • I KZP 17/12

    Skład 7 sędziów
    Data orzeczenia: 29 października 2012 r.

    ​Czy w wyroku łącznym granice kary łącznej grzywny wymierzonej w stawkach dziennych, o których mowa w art. 39 § 1 k.k.s i art. 86 § 1 k.k., wyznaczone są jedynie poprzez kryterium ilości stawek dziennych, czy też przy kształtowaniu w wyroku łącznym wymiaru kary łącznej grzywny jej ustawowe granice określa iloczyn liczby stawek dziennych i ich wysokości w dotychczas orzeczonych grzywnach?

    Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2012 r.

    W wyroku łącznym granice kary łącznej grzywny wymierzonej w stawkach dziennych, o których mowa w art. 86 § 1 k.k. i art. 39 § 1 k.k.s., wyznaczane są wyłącznie przez kryterium liczby stawek dziennych. Wysokość na nowo określonej stawki dziennej nie może jednak przekraczać najwyższej ustalonej poprzednio (art. 86 § 2 k.k.).

    I-KZP-0017_12.pdfUzasadnienie

  • I KZP 16/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 29 października 2012 r.

    ​Jaki organ (sąd czy urząd skarbowy) jest właściwy do orzekania, w trybie art. 206 § 3 k.k.w., w przedmiocie umorzenia należności Skarbu Państwa z tytułu przepadku korzyści majątkowej?

    I-KZP-0016_12_p.pdfUzasadnienie

    Dnia 29 października 2012 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    ​TEZA: Orzekanie na podstawie art. 206 § 3 k.k.w. w przedmiocie umorzenia kwoty pieniężnej z tytułu środka karnego przepadku korzyści majątkowej należy do kompetencji sądu pierwszej instancji lub innego sądu równorzędnego (art. 2 pkt 1 k.k.w).

    I-KZP-0016_12.pdfUzasadnienie

  • I KZP 15/12

    Skład 7 sędziów
    Data orzeczenia: 29 października 2012 r.

    ​Czy zawarte w art. 575 § 1 k.p.k. określenie »wyrok łączny traci moc« oznacza, że z chwilą wydania nowego wyroku łącznego tracą moc wszystkie rozstrzygnięcia zawarte w poprzednim wyroku łącznym, czy też tracą moc tylko te jego rozsztrzygnięcia  o połączeniu kar tego samego rodzaju bądź o umorzeniu  postępowania na podstawie art. 572 k.p.k., które zostały objęte nowym wyrokiem lącznym?

    Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2012 r.

    Użyte w art. 575 § 1 k.p.k. wyrażenie „wyrok łączny traci moc” oznacza, że z chwilą wydania nowego wyroku łącznego tracą moc zawarte w poprzednim wyroku łącznym te jego rozstrzygnięcia o połączeniu kar lub środków karnych, bądź o umorzeniu postępowania na podstawie art. 572 k.p.k., które objęte zostały nowym wyrokiem łącznym, wydanym w związku z powstałą po wydaniu pierwszego wyroku łącznego potrzebą, wynikającą z przesłanek prawnomaterialnych, określonych w art. 85 k.k.

    I-KZP-0015_12.pdfUzasadnienie

  • I KZP 14/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 29 października 2012 r.

    ​Czy osobie podejrzanej, o której mowa w art. 247 § 1 k.p.k. przysługuje zażalenie do sądu na zarządzenie prokuratora o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu w sytuacji, gdy do faktycznego zatrzymania osoby nie doszło, a co za tym idzie, czy sformułowanie przepisu art. 247 § 2 k.p.k.: <Do zatrzymania, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio art. 246>, odnosi się do uprawnienia wskazanej osoby do zaskarżenia decyzji procesowej prokuratora, która nie została zrealizowana w drodze faktycznego zatrzymania

    Dnia 29 października 2012 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    TEZA:

    • art. 247§1 k.p.k. (o którego wykładnię zwraca się Sąd Rejonowy) normuje sytuację związaną z zatrzymaniem osoby podejrzanej, a więc takiej, której nie przedstawiono jeszcze zarzutu popełnienia czynu zabronionego. Analogiczną sytuację podejrzanego – osoby, której taki zarzut już postawiono – reguluje art. 75§2 k.p.k. (stosowany z uwzględnieniem zasady wyrażonej w art. 71§3 k.p.k.);
    • decyzja o zatrzymaniu i doprowadzeniu podejrzanego podejmowana przez prokuratora na podstawie art. 75§2 k.p.k. (tak jak decyzja o zatrzymaniu oskarżonego wydawana przez sąd) podejmowana powinna być w formie postanowienia;
    • na takie postanowienie prokuratora przysługuje zażalenie;
    • w przypadku, gdy zatrzymanie nie zostało faktycznie dokonane, zażalenie takie może zostać złożone tylko na postanowienie jeszcze wykonalne (przed upływem konkretnej daty, wskazanej jako termin zatrzymania), później staje się bowiem bezprzedmiotowe.

    I-KZP-0014_12.pdfUzasadnienie

  • I KZP 12/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 29 października 2012 r.

    ​Czy przestępstwo z art. 196 k.k. można popełnić jedynie działając w zamiarze bezpośrednim, czy także działając w zamiarze ewentualnym?

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2012 r.

    Przestępstwo określone w art. 196 k.k. popełnia ten, kto swoim zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym obejmuje wszystkie znamiona tego występku.

    I-KZP-0012_12.pdfUzasadnienie

  • I KZP 11/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 29 października 2012 r.

    ​Czy ingerencja sprawcy w proces zabezpieczający  mienie ruchome przed dostaniem się do jego wnętrza, polegająca na uniemożliwieniu uruchomienia elektronicznej (lub innej) przeszkody chroniącej to mienie, a następnie zabór tego mienia (lub innej rzeczy znajdującej się wewnątrz) w celu przywłaszczenia wyczerpuje normatywne pojęcie kradzieży z włamaniem w rozumieniu art. 279 § 1 kk, czy też stanowi kradzież zwykłą w rozumieniu art. 278 § 1 kk (bądź z uwagi na wartość mienia wykroczenie z art. 119 § 1 kw), ewentualnie czy jest etapem niekaralnych czynności przygotowawczych do dokonania przestępstwa kradzieży z włamaniem?

    Dnia 29 października 2012 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały
  • I KZP 10/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 29 października 2012 r.

    ​Czy wykonywanie robót budowlanych w sytuacji, gdy decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę nie korzysta jeszcze z waloru ostateczności, wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 roku nr 243, poz. 1623)?

    Dnia 29 października 2012 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    ​TEZA: Przestępstwo określone w art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (jedn.tekst: Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w części odsyłającej do unormowań art. 48, art. 49b i art. 50 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy, jest przestępstwem formalnym; odpowiedzialność na jego podstawie ponosi także ten, kto wykonuje (lub wykonał) roboty budowlane bez ostatecznej decyzji pozwalającej na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, oraz także ten, kto wykonuje (lub wykonał) zgłoszone roboty przed upływem terminu przewidzianego na decyzję o wniesieniu w tym przedmiocie sprzeciwu.

    I-KZP-0010_12.pdfUzasadnienie

  • I KZP 13/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 17 lipca 2012 r.

    - Czy w świetle treści Art. 77. § 8 Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z dnia 12 września 2001 r., w brzmieniu obowiązującym po 28 marca 2012 r.) uprawnione jest delegowanie sędziego przez Prezesa Sądu Apelacyjnego, do orzekania, w tym samym czasie, w więcej niż w jednym sądzie równoległym lub niższym na obszarze apelacji i czy w razie uznania nieprawidłowości takiej praktyki, skutkiem jest nieważność całej delegacji?

    - Czy w świetle treści Art. 77. § 8 Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z dnia 12 września 2001 r., w brzmieniu obowiązującym po 28 marca 2012 r.), delegowanie sędziego przez Prezesa Sądu Apelacyjnego, do orzekania w sądzie równoległym lub niższym, na okres 6 miesięcy, obejmujące orzekanie w zakresie ograniczonym wyłącznie do kilku kategorii spraw - ale tylko w soboty, niedziele i dni ustawowo wolne od pracy, a także w miarę potrzeby w dni kolejne, celem kontynuowania toczących się postępowań w tych sprawach – spełnia ustawowe kryterium ”nieprzerwanego okresu delegacji” o jakim mowa w powołanym przepisie, a w razie gdyby nie spełniało, to czy skutkiem tego jest nieważność całej delegacji?

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2012 r.

    w zakresie pytania pierwszego:

    Równoczesne delegowanie sędziego, na podstawie art. 77 § 8 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zmianami), do więcej niż jednego sądu równorzędnego lub niższego – aczkolwiek może niekiedy utrudnić wykonywanie obowiązków delegowanego sędziego - nie stanowi naruszenia tego przepisu.

    W zakresie pytania drugiego Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały.
     
     Uchwała zapadła przy 1 zdaniu odrębnym.

    I-KZP-0013-12 zdanie odrębne SSN W.Kozielewicza  .pdfZdanie odrębne 

  • I KZP 9/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 20 czerwca 2012 r.

    ​Czy wynikający z treści przepisu art. 66 § 3 kk materialno prawny warunek pojednania się pokrzywdzonego ze sprawcą jest spełniony również wtedy gdy pojednanie takie nastąpiło między kuratorem ustanowionym przez sąd opiekuńczy na podstawie przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dla reprezentowania małoletniego pokrzywdzonego w postępowaniu karnym a sprawcą, a jeśli tak, czy dla zachowania skuteczności tej czynności konieczne jest zezwolenie sądu opiekuńczego?

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2012 r.

    ​Do pojednania małoletniego pokrzywdzonego z jego rodzicem w trybie art. 66 § 3 k.k. uprawniony jest kurator wyznaczony przez sąd opiekuńczy do reprezentowania małoletniego. Na pojednanie to musi zezwolić sąd opiekuńczy.

    I-KZP-0009_12.pdfUzasadnienie

  • I KZP 8/12

    Skład 7 sędziów
    Data orzeczenia: 20 czerwca 2012 r.

    Czy do znamion przestępstwa znieważenia funkcjonariusza publicznego (art. 226 § 1 k.k.) należy publiczność działania sprawcy?

    I-KZP-0008_12_p.pdfWniosek Pierwszego Prezesa SN

    Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2012 r.

    ​Do znamion przestępstwa określonego w art. 226 § 1 k.k. nie należy publiczne działanie sprawcy.

    I-KZP-0008_12.pdfUzasadnienie

  • I KZP 7/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 20 czerwca 2012 r.

    ​Czy prokurator, w odniesieniu do czynów, które według zarzutów miał popełnić w czasie sprawowania swojego urzędu, zachowuje immunitet określony w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U.2011.270.1599 j.t.) także wtedy, kiedy kwestia pociągnięcia go za nie do odpowiedzialności karnej aktualizuje się dopiero po zakończeniu sprawowania przez niego urzędu, nawet gdy nie korzysta ze statusu prokuratora w stanie spoczynku?

    Dnia 20 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    TEZA: ​Warunkiem obowiązywania immunitetu formalnego, określonego w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.) jest posiadanie statusu prokuratora, który nabywa się z momentem doręczenia zawiadomienia o powołaniu, i który ustaje z chwilą wygaśnięcia stosunku służbowego, co następuje po upływie trzech miesięcy od doręczenia zawiadomienia o odwołaniu, chyba że na wniosek prokuratora określono krótszy termin.

    I-KZP-0007_12.pdfUzasadnienie

  • I KZP 6/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 20 czerwca 2012 r.

    ​1. Czy reguły wyłączania wielości ocen mają zastosowanie na gruncie art. 8 § 1 k.k.s.,

    2. O ile słuszne jest stosowanie reguł wyłączania wielości ocen, czy art. 76 k.k.s. jest lex specialis do art. 286 § 1 k.k.,

    3. O ile stosowanie reguł wyłączania wielości ocen na gruncie art. 8 § 1 k.k.s. nie jest zasadne, czy przestepstwo z art. 56 § 1 k.k.s. i art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. pozostaje w zbiegu idealnym z przestępstwem z art. 286 § 1 k.k.s.?

    Dnia 20 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały
  • I KZP 5/12

    Skład 7 sędziów
    Data orzeczenia: 20 czerwca 2012 r.

    ​Czy użyte w art. 115 § 10 kk znamię "w czasie orzekania nie ukończył 24 lat" dotyczy wydania pierwszego wyroku w sprawie, czy też każdego kolejnego wydanego w tej sprawie wyroku?

    I-KZP-0005_12_p.pdfUzasadnienie

    Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2012 r.

    Zawarte w art. 115§10 kk sformułowanie „w czasie orzekania w pierwszej instancji” dotyczy czasu orzekania w tej instancji po raz pierwszy w sprawie. Sprawca, który w tym czasie był młodocianym w rozumieniu art. 115§10 kk zachowuje ten status do zakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem.

    I-KZP-0005_12.pdfUzasadnienie

    Uchwała zapadła przy 2 zdaniach odrębnych.

    I-KZP-0005_12.zdanie.odrebne.M.Laskowski.pdfUzasadnienie zdania odrębnego - SSN Michał Laskowski
    I-KZP-0005_12.zdanie.odrebne.A.Siuchninski.pdfUzasadnienie zdania odrębnego - SSN Andrzej Siuchniński

  • I KZP 4/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 20 czerwca 2012 r.

    ​Czy w obowiązującym stanie prawnym unormowania zawarte w treści art. 38 ust. 1 - 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jednolity - Dz. U. 2003.106.1002 z późn. zmianami) określające sposób wykonania (organ oraz sposób postępowania) przepadku zwierzęcia, orzekanego jako środek karny tyczą wyłącznie rozstrzygnięć podejmowanych w oparciu o treść art. 35 ust. 3; art. 37 ust. 4; art. 37a ust. 2 cytowanej wyżej ustawy czy też stanowią podstawę prawną wykonywania przepadku zwierzęcia (pies rasy chart) orzeczoną w oparciu o inną podstawę prawną - w szczególności w oparciu o treść art. 44§6 kk.

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2012 r.

    ​Przewidziany w art. 38 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 106, poz. 1002 ze zm.) tryb wykonania środka karnego przepadku zwierzęcia odnosi się do każdego orzeczenia takiego środka karnego, bez względu na podstawę jego zastosowania, jeżeli ustawa penalizująca czyn, za który przewiduje się taki przepadek wyraźnie wskazuje, że dotyczy on zwierzęcia, chyba że zakłada ona jednocześnie inny tryb jego wykonania albo równie wyraźnie przyjmuje, że jest to jednak przepadek „rzeczy”. Ponieważ ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (tekst jedn. Dz. U. 2005 r., Nr 127, poz. 1066 ze zm.) nie przewiduje powyższych wyłączeń, przepadek psa rasy chart lub mieszańca tej rasy, orzeczony w ramach skazania za przestępstwo określone w tej ustawie, podlega wykonaniu na zasadach wskazanych w ustawie o ochronie zwierząt.

    I-KZP-0004_12.pdfUzasadnienie

  • I KZP 3/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 20 czerwca 2012 r.

    ​Czy możliwość skorzystania z instytucji czynnego żalu określonej w art. 16 a k.k.s. jest wyłączona po ujawnieniu czynu i wszczęciu wobec sprawcy postępowania karnego skarbowego?

    Dnia 20 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    ​TEZA: Jeżeli przepis przyjęty w ramach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy, zastosowanego na podstawie art. 7 § 1 k.k.s., nie zawiera znamion pozwalających, po ich wypełnieniu, na złożenie korekty deklaracji podatkowej, to wykluczone jest zaniechanie ukarania sprawcy na podstawie art. 16a k.k.s. za tak zakwalifikowane przestępstwo, mimo że wypełniło ono również znamiona czynu objętego tym przepisem.

    I-KZP-0003_12.pdfUzasadnienie

  • I KZP 26/11

    Skład 7 sędziów
    Data orzeczenia: 28 marca 2012 r.

    ​Czy posiedzenia sądu karnego są jawne zewnętrznie?

    I-KZP-0026_11_p.pdfWniosek Pierwszego Prezesa SN

    Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2012 r.

    1. W postępowaniu karnym jawne są posiedzenia, na których sąd „rozpoznaje lub rozstrzyga sprawę” w rozumieniu art. 42 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.).

    2. Pojęcie „sprawa”, interpretowane przy uwzględnieniu treści art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, oznacza sprawę w zakresie głównego przedmiotu postępowania, a także kwestii incydentalnej, która związana jest z możliwą ingerencją w sferę podstawowych praw zagwarantowanych przepisami Konstytucji.

    3. Wyłączenie jawności posiedzenia, na którym sąd rozpoznaje lub rozstrzyga sprawę, dopuszczalne jest jedynie w wypadku przewidzianym w ustawie (art. 42 § 3 u.s.p.).

    I-KZP-0026_11.pdfUzasadnienie

  • I KZP 25/11

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 28 marca 2012 r.

    ​Czy materiały zgromadzone w sprawie, w której zaniechano wydania na podstawie przepisu art. 325 f § 3 kpk postanowienia o podjęciu na nowo umorzonego dochodzenia, mogą być wykorzystane w toku rozprawy jako dowody w rozumieniu przepisów Działu V Dowody Kodeksu postępowania karnego?

    Dnia 28 marca 2012 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    ​TEZA: Uchybienie proceduralne polegające na braku decyzji o formalnym podjęciu na nowo umorzonego dochodzenia rejestrowego, traktować należy na ogólnych zasadach jako obrazę przepisów postępowania, która stanowić może względną przyczynę odwoławczą. Brak podstaw do przyjęcia aby tego rodzaju wada proceduralna skutkowała naruszenie któregokolwiek z zakazów dowodowych zawartych w przepisach kodeksu postępowania karnego.

    I-KZP-0025_11.pdfUzasadnienie

  • I KZP 24/11

    Skład 7 sędziów
    Data orzeczenia: 28 marca 2012 r.

    ​Czy podanie w komparycji bądź sentencji wyroku imienia lub nazwiska osoby innej niż ta, która w istocie była osobą oskarżoną w danej sprawie, jeśli wynika z oczywistego błędu, może być korygowane jako oczywista omyłka pisarska w trybie art. 105 k.p.k., czy też, naprawienie takiego błędu nastąpić może wyłącznie w drodze wniesienia i uwzględnienia zwykłego środka odwoławczego, jeżeli zaś orzeczenie obarczone takim błędem już się uprawomocniło - w drodze wniesienia i uwzględnienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia?

    I-KZP-0024_11_p.pdfWniosek Pierwszego Prezesa SN

    Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2012 r.

    Podanie w komparycji lub w sentencji wyroku personaliów innych niż te, które nosi w rzeczywistości osoba, która była oskarżona w danej sprawie, może być skorygowane w trybie określonym w art. 105 k.p.k. jedynie wówczas, gdy istota rozbieżności ma czysto pisarski (błąd co do oznaczenia tożsamości), a nie merytoryczny (błąd co do ustalenia tożsamości) charakter. To, czy korekta omyłki co do personaliów jest dopuszczalna w trybie określonym w art. 105 k.p.k., ocenić należy na tle niepowtarzalnych okoliczności konkretnej sprawy.

    I-KZP-0024_11.pdfUzasadnienie

  • I KZP 23/11

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 28 marca 2012 r.

    ​Czy rzecznik konsumentów w sprawach o wykroczenie z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów jest oskarżycielem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 roku - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, uprawnionym do wniesienia i popierania skargi o ww. czyn (art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów), czy też możliwość złożenia wniosku o ukaranie przedsiębiorcy za nieudzielanie żądanych przez rzecznika informacji przysługuje wyłącznie Policji (art. 17 § 1 k.p.s.w.)?

    Dnia 28 marca 2012 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    TEZA: ​Czyn określony w art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) nie jest wykroczeniem na szkodę konsumentów, zatem w sprawach o te wykroczenia powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów nie może występować jako oskarżyciel publiczny, na podstawie art. 42 ust. 3 wymienionej ustawy.

    Jeżeli powiatowy  (miejski) rzecznik konsumentów uzna, że zaistniało wykroczenie z art. 114 ust. 1 u.o.k.k., to jest to równoznaczne z ujawnieniem wykroczenia „w zakresie swojego działania” przez starostę (prezydenta miasta), jako organ administracji samorządowej. W konsekwencji, na podstawie art. 17 § 3 k.p.w. temu organowi będą przysługiwały uprawnienia oskarżyciela publicznego, zatem i możliwość złożenia wniosku o ukaranie. Do złożenia takiego wniosku, jak i występowania w charakterze oskarżyciela publicznego, będzie mógł on upoważnić podległych mu pracowników starostwa (urzędu miasta), w tym rzecznika konsumentów.

    I-KZP-0023_11.pdfUzasadnienie

  • I KZP 2/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 28 marca 2012 r.

    ​Czy użyte w art. 115 § 10 kk znamię  "w czasie orzekania nie ukończył 24 lat" dotyczy wydania pierwszego wyroku w sprawie, czy też każdego kolejnego wydanego w tej sprawie wyroku?

    Sąd Najwyższy ​na podstawie art. 441 § 2 k.p.k. postanowił przekazać rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego powiększonemu składowi Sądu Najwyższego.

  • I KZP 1/12

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 28 marca 2012 r.

    ​1) czy rzeczą cudzą, o której mowa w art. 278 § 1 i w art. 284 § 1 Kodeksu karnego, jest również rzecz, której współwłaścicielem jest sprawca czynu  określonego w tych przepisach,

    2) jeżeli tak, to czy rzeczą cudzą w tym rozumieniu jest również rzecz, której współwłaścicielem jest sprawca, a która znajduje się w jego wyłącznym posiadaniu.

    Dnia 28 marca 2012 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    TEZA: ​Drzewa rosnące w lesie, wycięte  w ramach prawidłowej gospodarki  leśnej, na co wskazuje posiadanie świadectwa legalności pozyskania drewna, stanowią pożytki rzeczy (nieruchomości – lasu) w rozumieniu art. 53 § 1 k.c. W przypadku współwłasności lasu wycięte z niego drzewa,   stanowią, w rozumieniu prawa karnego, dalej rzecz wspólną, i – o ile zostały one pozyskane w ramach prawidłowej gospodarki leśnej – będą pożytkami  rzeczy wspólnej (art. 53 § 1 k.c.),  a te winny podlegać podziałowi pomiędzy współwłaścicieli lasu zgodnie z treścią art. 207 k.c.  lub w sposób określony w umowie quoad usum.

    I-KZP-0001_12.pdfUzasadnienie

Przejdź do początku