Sąd Najwyższy

​Czy w sprawie, w której organ rentowy w decyzji adresowanej do płatnika składek, będącego zleceniodawcą, stwierdza, że ubezpieczony jest objęty ubezpieczeniami społecznymi jako pracownik tego płatnika i jednocześnie ustala zerową podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu umowy zlecenie, a w drugiej decyzji, adresowanej do płatnika składek, będącego pracodawcą tego ubezpieczonego stwierdza, że nie podlega on ubezpieczeniom społecznym jako pracownik i ustala w związku z tym zerową podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, a odwołania od tych decyzji są rozpoznawane w ramach jednego postępowania sądowego (sprawy połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 219 k.p.c.), dopuszczalne jest, w świetle treści art. 477¹⁴ § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 321 § 1 k.p.c., dokonanie takiej zmiany zaskarżonych decyzji, że sąd stwierdza, iż ubezpieczony podlega jako pracownik zgodnie z pierwotnymi zgłoszeniami do ubezpieczeń społecznych, ale w wynagrodzeniu tego ubezpieczonego stanowiącego podstawę wymiaru składek z tytułu umowy o pracę zostanie ujęte także uzyskane przez tego ubezpieczonego wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenie zawartej z pierwszym z płatników składek (zleceniodawcą), przy czym drugi płatnik składek (formalny pracodawca) nie domagał się takiej zmiany zaskarżonej decyzji w zakresie przypisania do podstawy wymiaru składek z umowy o pracę wynagrodzenia wypłaconego z tytułu zawartej umowy zlecenie?