Sąd Najwyższy

​Czy art. 28 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2224 ze zm.) w związku z art. 9a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 725 ze zm.) oraz art. 33 ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa należy interpretować w ten sposób, że przepis ten wyznacza przedział wartości, w którym winny mieścić się stawki czynszu najmu lokali w zasobach społecznych inicjatyw mieszkaniowych, przy czym w ust. 1 określone zostały elementy składające się na minimalną wysokość czynszu pozwalającą na pokrycie kosztów eksploatacji, remontów budynków oraz spłaty zobowiązań związanych z budową, zaś w ust. 2 jego maksymalny pułap wynoszący 4% lub 5% wartości odtworzeniowej lokalu, a sądowa kontrola zasadności podwyżki czynszu dokonywanej w trybie art. 8a ust. 5 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów ogranicza się wyłącznie do weryfikacji nieprzekroczenia progu maksymalnego określonego w ust. 2, bez obowiązku merytorycznej weryfikacji, czy podwyżka znajduje oparcie w rzeczywistych i uzasadnionych kosztach wskazanych w ust. 1, w tym ich celowości i wysokości, czy też art. 28 ust. 1 i ust. 2 stanowią przesłanki kumulatywne, a zwrot „pozwalała na pokrycie" zawarty w ust. 1 nakłada na spółkę realizującą zadania w zakresie społecznych form rozwoju mieszkalnictwa obowiązek ustalenia czynszu w wysokości odpowiadającej udowodnionym, rzeczywistym i celowym kosztom, z wyłączeniem możliwości generowania nadwyżki finansowej ponad te koszty, co w konsekwencji zobowiązuje sąd do przeprowadzenia pełnej merytorycznej kontroli zasadności podwyżki, obejmującej ocenę celowości i wysokości poszczególnych kosztów ponoszonych przez spółkę, nawet w sytuacji, gdy nowa stawka czynszu nie przekracza limitu określonego w art. 28 ust. 2 tej ustawy?