Wydrukuj stronę

Najnowsze orzeczenia

  • I KZP 23/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 października 2014 r.

    Czy dla realizacji odmiany paserstwa akcyzowego w postaci nabycia (art. 65 § 1 kks w zw. z art. 65 § 4 kks) konieczne jest objęcie we władztwo fizyczne (apprehensio) wyrobu akcyzowego przez nabywcę?​

    I-KZP-0023_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Dnia 30 października 2014 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    TEZA: ​Pojęcie "nabywa" użyte w art. 65§1 k.k.s. powinno być rozumiane zgodnie z jego znaczeniem w języku ogólnym. Będzie ono  obejmować swoim zakresem każde uzyskanie przez sprawcę faktycznego władztwa nad wyrobami akcyzowymi wymienionymi w tym przepisie.

    I-KZP-0023_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 22/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 października 2014 r.

    Co oznacza odpowiednie stosowanie przepisu o postępowaniu zwyczajnym przed sądem pierwszej instancji (art. 574 k.p.k.) dla określania składu orzekającego na rozprawie głównej w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego obejmującym skazanie za przestępstwo za które przepis sankcyjny przewiduje karę dożywotniego pozbawienia wolności?​

    I-KZP-0022_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Dnia 30 października 2014 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    ​TEZA: Sąd pierwszej instancji orzeka na rozprawie w przedmiocie wydania wyroku łącznego w składzie jednego sędziego (art. 28§1 k.p.k.) lub, gdy sprawa jest szczególnie zawiła, w składzie trzech sędziów (art. 28§3 k.p.k.).

    I-KZP-0022_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 19/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 października 2014 r.

    1. Jak należy rozumieć wyrażenia "inny organ państwowy" oraz "inna instytucja państwowa" zawarte w art. 115 § 13 pkt. 4 i 6 k.k., jaki jest wzajemny zakres obu tych pojęć;

    2. Czy Przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej powołanej Ustawą z dnia 9 czerwca 2006 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. 2006 r. Nr 104 poz. 711) jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 k.k.​?

    I-KZP-0019_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Dnia 30 października 2014 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    TEZA: ​Jeśli umorzono postępowanie przygotowawcze z powodu braku znamion czynu zabronionego w czynie o kumulatywnej kwalifikacji prawnej, stanowiącym przedmiot tego postępowania (art. 17§1 pkt 2 k.p.k.), to uwzględnienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zawartego w zażaleniu na postanowienie o umorzeniu, przesądzi o treści rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym wtedy tylko, gdy zarzut dotyczy znamion typizujących przestępstwo, którego termin przedawnienia nie upłynął.

    I-KZP-0019_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 20/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 września 2014 r.

    ​Czy z treści artykułu 91 § 3 kk wynika nakaz orzekania w wyroku łącznym jednej kary w miejsce kar prawomocnie orzeczonych w dwóch  lub więcej wyrokach za przestępstwa należące do określonego w art. 91 § 1 kk ciągu przestępstw czy też przepis ten wyznacza  jedynie górną granicę orzekanej w wyroku łącznym kary, łączącej kary wymierzone w różnych wyrokach za przestępstwa należące do ciągu przestępstw?

    I-KZP-0020_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r.

    Kara orzekana wyrokiem łącznym na podstawie art. 91 § 3 k.k. w sytuacji, gdy sprawca został skazany dwoma lub więcej wyrokami za przestępstwa należące do ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k., jest karą łączną, której podstawę stanowią kary z osobna wymierzone za te przestępstwa. Dolną granicą tej kary jest najwyższa z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa, a górną – suma tych kar, która jednak nie może przekroczyć górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, przewidzianego w przepisie, którego znamiona każde z tych przestępstw wyczerpuje.

    I-KZP-0020_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 18/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 września 2014 r.

    Czy przepis art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo Telekomunikacyjne [Dz. U. z 2004 r. poz.1800 ze zm.] stosuje się do informacji z zakresu usługi poczty elektronicznej, gdy podstawą udzielenia informacji jest art. 18 ust. 6 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną [t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1422]?​

    I-KZP-0018_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r.

    Przepis art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 243) ma zastosowanie do danych związanych z usługą przekazywania poczty elektronicznej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Nie ma natomiast zastosowania do udzielania przez usługodawcę organom państwa na potrzeby prowadzonych przez nie postępowań danych w zakresie określonym art. 18 ust. 6 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1422), a dotyczących samej usługi świadczonej drogą elektroniczną. Do kosztów opracowania tych danych stosuje się art. 619 § 1 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 k.p.k.

    I-KZP-0018_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 17/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 września 2014 r.

    Czy użyte w art. 339 § 5 k.p.k. w zw. z art. 464 § 1 k.p.k. sformułowanie: "Strony, obrońcy i pełnomocnicy mogą wziąć udział w posiedzeniach wymienionych w (..)  § 3 pkt 6" w odniesieniu do posiedzeń sądu odwoławczego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na zabezpieczenie majątkowe oznacza: "mają prawo wziąć udział" w posiedzeniach wymienionych art. 339 § 3 pkt 6 k.p.k., stosownie do unormowania zawartego w przepisie art. 96 § 1 k.p.k. czy też oznacza: "mają one prawo wziąć udział w posiedzeniu, jeżeli się stawią" w rozumieniu przepisu art. 96 § 2 k.p.k.​?

    I-KZP-0017_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Dnia 30 września 2014 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    TEZA: ​Zawarte w art. 339 § 5 k.p.k. sformułowanie „strony, obrońcy i pełnomocnicy mogą wziąć udział w posiedzeniach wymienionych w § 1 oraz w § 3 pkt 1, 2 i 6” oznacza, że wymienieni uczestnicy postępowania mają prawo do udziału w tych posiedzeniach z uwagi na to, że „ustawa tak stanowi” (art. 96 § 1 k.p.k.). Zaskarżenie orzeczenia wydanego przez organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 464 § 1 k.p.k. rodzi ich uprawnienie do udziału w posiedzeniu sądu odwoławczego.

    I-KZP-0017_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 16/14

    Skład 7 sędziów
    Data orzeczenia: 30 września 2014 r.

    Czy wobec treści art. 129b ust. 2  ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U z 2012, poz. 1137), po zmianie art. 17§3 k.p.w., z dniem 31 grudnia 2010r. straż gminna (miejska) uzyskała uprawnienie oskarżyciela publicznego w ujawnionych w trakcie prowadzenia czynności wyjaśniających sprawach o wykroczenie z art. 96§3 k.w.?​

    I-KZP-0016_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r.

    Na podstawie przepisu art. 17 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 395 ze zm.), w brzmieniu po nowelizacji ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 225, poz. 1466), straży gminnej (miejskiej) przysługują uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia z art. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń.

    I-KZP-0016_14.pdfUzasadnienie

    Sąd Najwyższy postanowił nadać uchwale moc zasady prawnej
  • I KZP 15/14

    Skład 7 sędziów
    Data orzeczenia: 30 września 2014 r.

    ​Czy warunkiem uznania wydatków za niezbędne w rozumieniu § 19 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 461) w przypadku realizacji czynności poza miejscem zamieszkania lub siedzibą obrońcy z urzędu jest złożenie wniosku o wyznaczenie innego obrońcy o jakim stanowi art. 84 § 2 zd. 2 k.p.k. i jego nieuwzględnienie, czy też złożenie takiego wniosku nie jest wymagane?

    I-KZP-0015_14_p.pdfWniosek Prokuratora Generalnego

    Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r.

    Złożenie przez adwokata wyznaczonego obrońcą z urzędu wniosku o wyznaczenie innego obrońcy dla dokonania czynności, jeśli należałoby jej dokonać poza siedzibą lub miejscem zamieszkania dotychczasowego obrońcy (art. 84 § 2 zd. 2 k.p.k.), i jego nieuwzględnienie nie jest warunkiem uznania wydatków, poniesionych przez obrońcę przy wykonywaniu tej czynności, za „niezbędne” w rozumieniu § 19 pkt 2  rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).

    I-KZP-0015_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 12/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 września 2014 r.

    ​Czy po zmianie art. 17 § 3 kpw od 31 grudnia 2010 roku straże gminne posiadają uprawnienie oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenie z art. 96 § 3 kw ujawnione w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających?

    I-KZP-0012_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r.

    Sąd Najwyższy uchwalił udzielić odpowiedzi jak w pkt 1. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt I KZP 16/14.

    I-KZP-0012_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 11/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 września 2014 r.

    ​Czy Straż gminna (miejska) jest uprawniona do złożenia wniosku o ukaranie za wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. w sytuacji, gdy w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniła popełnienie tegoż wykroczenia prez właściciela lub posiadacza pojazdu?

    I-KZP-0011_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r.

    Sąd Najwyższy uchwalił udzielić odpowiedzi jak w pkt 1. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt I KZP 16/14.

    I-KZP-0011_14.pdfUzasadnienie 

  • I KZP 10/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 września 2014 r.

    Czy zwrot "w tym w trakcie prowadzenia czynności wyjaśniających", wprowadzony art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 października 2010 r. (Dz. U. Nr 225 poz. 1466) do przepisu art. 17 § 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, może upoważnić straż gminną (miejską) do wykonywania uprawnień oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia z art. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń?​

    I-KZP-0010_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r.

    Sąd Najwyższy uchwalił udzielić odpowiedzi jak w pkt 1. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt I KZP 16/14.

    I-KZP-0010_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 9/14

    Skład 7 sędziów
    Data orzeczenia: 26 czerwca 2014 r.

    ​Czy sąd stosujący tymczasowe aresztowanie w ramach procedury wykonywania Europejskiego Nakazu Aresztowania jest uprawniony do badania, czy zachodzi przesłanka ogólna stosowania środka zapobiegawczego, o której mowa w art. 249 § 1 k.p.k., czy też samo wydanie ENA należy uznać za wystarczające uprawdopodobnienie zarzutu popełnienia przestępstwa (art. 249 § 1 k.p.k.) rodzące po stronie organu sądowego państwa wykonania ENA obowiązek zastosowania tymczasowego aresztowania z wyłączeniem stosowania art. 249 § 1 k.p.k.?

    I-KZP-0009_14_p.pdfWniosek Rzecznika Praw Obywatelskich

    Dnia 26 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    ​TEZA: Przy rozstrzyganiu wniosku prokuratora o zastosowanie na podstawie art. 607k § 3 k.p.k. tymczasowego aresztowania wobec osoby ściganej w trybie ENA w celu przeprowadzenia przeciwko niej na terenie innego państwa członkowskiego UE postępowania karnego, sąd nie bada podstawy dowodowej nakazu. Samoistna podstawa stosowania tymczasowego aresztowania w tym postępowaniu została określona w wymienionym przepisie, stanowiącym lex specialis względem art. 249 § 1 k.p.k. in fine. Na rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o orzeczenie tymczasowego aresztowania wobec osoby ściganej może jednak mieć wpływ wystąpienie w konkretnej sprawie ustawowych przesłanek odmowy wykonania nakazu, w tym określonej w art. 607p § 1 pkt 5 k.p.k., zakazującej jego wykonania, jeżeli naruszałoby to prawa i wolności człowieka i obywatela.

    I-KZP-0009_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 8/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 26 czerwca 2014 r.

    ​Czy przedmiotem ochrony art. 291 § 1 kk jest własność, a w konsekwencji czy właściciel jest podmiotem bezpośrednio pokrzywdzonym przestępstwem paserstwa?

    I-KZP-0008_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2014 r.

    Przedmiotem ochrony przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. – w pewnych sytuacjach, wynikających z okoliczności danej sprawy – jest własność (lub inne prawa majątkowe), a właściciel rzeczy (dysponent prawa majątkowego) może być podmiotem bezpośrednio pokrzywdzonym przestępstwem paserstwa umyślnego.

    I-KZP-0008_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 7/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 26 czerwca 2014 r.

    Czy użyte w art. 82 § 1 kk określenie "nie odwołano warunkowego zwolnienia" odnosi się do sytuacji, gdy w okresie 6 miesięcy po upływie okresu próby nie wydano prawomocnego, czy też nieprawomocnego postanowienia o odwołaniu warunkowego zwolnienia?​

    I-KZP-0007_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2014 r.

    Użyte w art. 82 § 1 k.k. wyrażenie "nie odwołano warunkowego zwolnienia" odnosi się do sytuacji, gdy w okresie próby i w ciągu 6 miesięcy od jej zakończenia nie wydano prawomocnego postanowienia sądu w tym przedmiocie.

    I-KZP-0007_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 14/14

    Skład 7 sędziów
    Data orzeczenia: 26 czerwca 2014 r.

    Czy »potrzeba« wznowienia postępowania, o której mowa w art. 540 § 3 k.p.k., może dotyczyć jedynie postępowania w sprawie, do której odnosi się rozstrzygnięcie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka o naruszeniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, czy również innych postępowań karnych, w których zaistniało naruszenie postanowień Konwencji podobne do stwierdzonego w orzeczeniu tego Trybunału wydanym przeciwko Polsce?​

    I-KZP-0014_14_p.pdfWniosek Pierwszego Prezesa SN

    Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2014 r.

    "Potrzeba" wznowienia postępowania, o której mowa w art. 540 § 3 k.p.k., może dotyczyć nie tylko postępowania w sprawie, do której odnosi się rozstrzygnięcie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka o naruszeniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ale także do innych postępowań karnych, w których zaistniało naruszenie postanowień Konwencji tożsame w układzie okoliczności faktycznoprawnych do stwierdzonego w orzeczeniu tego Trybunału wydanym przeciwko Polsce

    Uchwała została podjęta przy jednym zdaniu odrębnym.

    I-KZP-0014_14.pdfUzasadnienie uchwały SN i zdania odrębnego.

  • I KZP 13/14

    Skład 7 sędziów
    Data orzeczenia: 26 czerwca 2014 r.

    ​Czy w postępowaniu kasacyjnym dopuszczalne jest uchylenie zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w części, w jakiej nie zawiera ono rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego, którego zastosowanie było obligatoryjne?

    I-KZP-0013_14_p.pdfWniosek Pierwszego Prezesa SN

    ​Sąd Najwyższy w składzie 7 sędziów SN w dniu 26 czerwca 2014 r. postanowił na podstawie art. 61 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym przedstawić wniosek składowi Izby Karnej Sądu Najwyższego.

    I-KZP-0013_14.pdfUzasadnienie postanowienia

  • I KZP 6/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 kwietnia 2014 r.

    Czy wobec braku uwzględnienia w art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępownia karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2013.1247) reguł zamiany kary ograniczenia wolności orzeczonej wobec sprawcy przestępstwa podlegającego kontrawencjonalizacji w sytuacji, gdy odpowiedni przepis kodeksu wykroczeń w sankcji nie przewiduje takiego rodzaju kary postępowanie dotyczące zamiany, jak i wykonawcze, należy umorzyć, czy też orzeczona kara ograniczenia wolności powinna być zamieniona na karę przewidzianą za wykroczenie, ze zmianą rodzaju kary?​

    I-KZP-0006_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Dnia 30 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    TEZA: ​Wobec braku  w art.  50 ust. 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) reguł zamiany kary ograniczenia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo, które według tej ustawy stanowi wykroczenie, gdy odpowiedni przepis Kodeksu wykroczeń za dany czyn nie przewiduje takiej kary, orzeczona kara ograniczenia wolności nie może być zamieniona na inną karę przewidzianą za to wykroczenie. W konsekwencji prowadzi to do umorzenia postępowania wykonawczego w zakresie orzeczonej kary ograniczenia wolności.

    I-KZP-0006_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 5/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 kwietnia 2014 r.

    Czy zawarte w art. 50 ust 2 ustawy z dnia 27 września 2013r o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013r, poz. 1247) określenie "górna granica ustawowego zagrożenia przewidziana za ten czyn" odnosi się wyłącznie do zagrożenia przewidzianego w sankcji przepisu określającego dany typ wykroczenia, czy też należy go odnosić do górnej ustawowej granicy danego rodzaju kary przewidzianej w Kodeksie wykroczeń?​

    I-KZP-0005_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Dnia 30 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    TEZA: ​Zawarte w art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) określenie „górna granica ustawowego zagrożenia przewidziana za ten czyn” odnosi się do zagrożenia przewidzianego w sankcji przepisu określającego dany typ wykroczenia, a nie do górnej ustawowej granicy danego rodzaju kary przewidzianej w Kodeksie wykroczeń.

    I-KZP-0005_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 4/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 kwietnia 2014 r.

    Czy na postanowienie sądu I instancji wydane na podstawie art. 50 ust.1 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 25 października  2013 roku poz. 1247) przysługuje zażalenie?​

    I-KZP-0004_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 2014 r.

    Na postanowienie w przedmiocie zastosowania art. 50 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) przysługuje zażalenie per analogiam do art. 420 § 4 k.p.k.

    I-KZP-0004_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 3/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 30 kwietnia 2014 r.

    Czy użyty w art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy -Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) termin "orzeczona kara podlegająca wykonaniu" odnosi się do każdej jednostkowej, bezwarunkowej, nie wykonanej jeszcze kary orzeczonej za konkretny czyn, który w następstwie zmiany ustawy stał się wykroczeniem, czy też wymieniony warunek wyłącza zastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy owa kara jednostkowa została pochłonięta przez karę łączną, orzeczoną w związku z wystąpieniem realnego zbiegu przestępstw?​

    I-KZP-0003_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 2014 r.

    Przepis art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) ma zastosowanie także w sytuacji orzeczenia podlegającej wykonaniu kary łącznej, obejmującej karę pozbawienia wolności wymierzoną za przestępstwo, stanowiące według tej ustawy wykroczenie.

    I-KZP-0003_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 30/13

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 27 marca 2014 r.

    Czy sąd może odmówić stosowania art. 75 § 1 kodeksu karnego w zakresie w jakim Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 roku, SK 9/10, uznał ten przepis za niezgodny z art. 45 ustęp 1 Konstytucji Rzeczpospolitej  Polskiej mimo, że jeszcze nie upłynął okres vacatio legis po upływie którego przepis ten traci moc, we wskazanym zakresie?​

    I-KZP-0030_13_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 r.

    Sąd może nie stosować art. 75 § 1 k.k. w zakresie, w jakim Trybunał Konstytucyjny  w wyroku z dnia 17 lipca 2013 r. (sygn. akt SK 9/10) uznał ten przepis za niekonstytucyjny, jeżeli obligatoryjny tryb zarządzenia wykonania kary wobec skazanego, co do którego w okresie próby orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, prowadziłby do naruszenia Konstytucji RP w większym stopniu niż odstąpienie od tego trybu, z uwagi na szczególne okoliczności sprawy.

    I-KZP-0030_13.pdfUzasadnienie

  • I KZP 2/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 27 marca 2014 r.

    Czy dla odpowiedzialności z art. 245 kk, w sytuacji, w której sprawca w celu wywarcia wpływu na świadka używa groźby bezprawnej w postaci groźby karalnej określonej w art. 190 § 1 kk konieczne jest ustalenie, że groźba wzbudza uzasadnioną obawę, że będzie spełniona?​

    I-KZP-0002_14_p.pdfUzasadnienie wniosku

    Dnia 27 marca 2014 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    TEZA: ​Przepis art. 245 k.k. posługuje się znamieniem groźby bezprawnej w rozumieniu definicji zawartej w art. 115 § 12 k.k., która nie zawiera wyrażonego wprost wymagania, aby każde z wymienionych tam zachowań wywołało w zagrożonym uzasadnioną obawę spełnienia groźby; natomiast ten ostatni skutek, ustawodawca związał – i to pośrednio – z postacią groźby opisaną w art. 190 k.k.

    I-KZP-0002_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 1/14

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 27 marca 2014 r.

    Czy w przypadku doznania przez pokrzywdzonych w jednym zdarzeniu drogowym obrażeń naruszających prawidłowe czynności ciała na okres powyżej i poniżej 7 dni należy wyodrębnić zachowanie sprawcy w części dotyczącej pokrzywdzonych z obrażeniami poniżej 7 dni i uznać je za wykroczenie z art. 86 §1 k.w., a w konsekwencji wszcząć postępowanie o to wykroczenie, czy też w opisie zarzutu z art. 177 § 1 bądź  § 2 k.k. oprócz pokrzywdzonych z obrażeniami powyżej 7 dni ujęci być powinni także pokrzywdzeni z obrażeniami poniżej 7 dni, gdyż również ich dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone tym samym zdarzeniem faktycznym?​

    Dnia 27 marca 2014 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    ​TEZA: Przestępstwo określone w art. 177 § 1 lub § 2 k.k., popełnione na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, w następstwie którego inna osoba - niebędąca pokrzywdzonym tym przestępstwem -  odniosła obrażenia powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż siedem dni albo poniosła szkodę w mieniu, zgodnie z art. 10 § 1 k.w., stanowi jednocześnie wykroczenie określone w art. 86 § 1 k.w.

    I-KZP-0001_14.pdfUzasadnienie

  • I KZP 29/13

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 26 lutego 2014 r.

    ​Czy zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczony z wyłączeniem pewnej ich kategorii stoi w sprzeczności z ustawą o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 roku wraz ze zmianami z dnia 18 stycznia 2013 roku,

    a jeżeli tak, to czy ustawa o kierujących pojazdami wyklucza możliwość orzekania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych z wyłączeniem pewnej ich kategorii, a nadto czy organy administracji, z uwagi na treść przepisów ustawy o kierujących pojazdami, uprawnione są do ingerencji w treść prawomocnego wyroku karnego w zakresie prawomocnie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych z wyłączeniem pewnej ich kategorii?

    Dnia 26 lutego 2014 r. Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały

    ​TEZA: Sąd orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, określając jednocześnie jakiego rodzaju pojazdów zakaz dotyczy i dopiero to orzeczenie sądu stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie przez właściwy organ administracji. Organ ten nie może przy tym rozszerzyć ani zawęzić orzeczonego przez sąd zakazu.
    Orzeczenie przez sąd środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju nie narusza przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151 t.j. ze zm.).

    I-KZP-0029_13.pdfUzasadnienie

  • I KZP 28/13

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 26 lutego 2014 r.

    Czy sędzia orzekający na innym - niż wyznaczone w akcie powołania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim - miejscu służbowym w związku z jego przeniesieniem w trybie art. 75 § 3 w zw. z art. 75  § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst Dz. U. z 2013 r., poz. 427) na podstawie decyzji wydanej przez Podsekretarza Stanu (Sekretarza Stanu) w Ministerstwie Sprawiedliwości, jest osobą nieuprawnioną do orzekania w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.?​

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r.

    Sąd Najwyższy uchwalił udzielić odpowiedzi jak w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r. w sprawie BSA-4110-4/13 (OSNKW 2014, z. 2, poz. 9).

    I-KZP-0028_13.pdfUzasadnienie

  • I KZP 27/13

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 26 lutego 2014 r.

    Czy orzekanie przez sędziego [...] w sprawie [...] Sądu Rejonowego  w Augustowie VI Wydział Zamiejscowy w Sejnach w sytuacji gdy decyzja o jego przeniesieniu w związku z likwidacją Sądu Rejonowego w Sejnach i utworzeniu Wydziałów Zamiejscowych Sądu Rejonowego w Augustowie w dniu 01.01.2013 r. została podpisana przez Podsekretarza Stanu, a nie Ministra Sprawiedliwości nie wyczerpuje znamion określonych w art. 439 § 1 pkt 2 kpk - będących bezwzględną przyczyną odwoławczą - skutkującą konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku?​

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r.

    Sąd Najwyższy uchwalił udzielić odpowiedzi jak w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r. w sprawie BSA-4110-4/13 (OSNKW 2014, z. 2, poz. 9).

    I-KZP-0027_13.pdfUzasadnienie

  • I KZP 26/13

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 26 lutego 2014 r.

    ​Czy Sąd Rejonowy w Jędrzejowie - orzekający od dnia 01 stycznia 2013 roku w VII Zamiejscowym Wydziale Karnym we Włoszczowie w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt [...] - jest Sądem ustanowionym ustawą, a więc uprawnionym do rozstrzygania w sprawach karnych w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 roku, Nr 61, poz. 284 ze zm.) w sytuacji, gdy decyzja Ministra Sprawiedliwości o przeniesieniu sędziego referenta rozpoznającego sprawę o sygn. akt [...] na inne miejsce służbowe, wydana na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 roku, poz. 427), została podpisana przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, zaś wymieniony Sąd Rejonowy w VII Zamiejscowym Wydziale Karnym działa jako sąd odwoławczy, rozpoznający zażalenie pokrzywdzonego na postanowienie prokuratora o umorzeniu dochodzenia?

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r.

    Sąd Najwyższy uchwalił udzielić odpowiedzi jak w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r., w sprawie BSA-4110-4/13 (OSNKW 2014, z. 2, poz. 9).

    I-KZP-0026_13.pdfUzasadnienie

  • I KZP 25/13

    Skład 3 sędziów
    Data orzeczenia: 26 lutego 2014 r.

    Czy sędzia zniesionego Sądu Rejonowego, przeniesiony na inne miejsce służbowe decyzją wydaną i podpisaną w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości w trybie artykułu 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r., Prawo o Ustroju Sądów Powszechnych (Dz. U. 2012.427.j.t.) przez Sekretarza lub Podsekretarza Stanu, jest osobą nieuprawnioną do orzekania w sprawie, w rozumieniu artykułu 439 § 1 pkt 1 kpk?​

    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r.

    Sąd Najwyższy uchwalił udzielić odpowiedzi jak w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r. w sprawie BSA-4110-4/13 (OSNKW 2014, z. 2, poz. 9).

    I-KZP-0025_13.pdfUzasadnienie

Przejdź do początku