Sąd Najwyższy na posiedzeniu 6 lutego 2025 r., rozpoznając skargę kasacyjną w tzw. sprawie frankowej stwierdził nieistnienie orzeczenia wydanego uprzednio w tej sprawie z udziałem sędziego SN Dariusza Dończyka.
Sędzia SN Dariusz Dończyk złożył żądanie wyłączenia od rozpoznania sprawy. Prawomocnym postanowieniem z 14 listopada 2023 r. Sąd Najwyższy prawomocnie oddalił to żądanie. Następnie, w składzie z dwójką innych sędziów, sędzia SN Dariusz Dończyk ocenił orzeczenie w przedmiocie jego wyłączenia, uznając jego wadliwość, czym - w ocenie Sądu Najwyższego - naruszył zasadę nemo iudex in causa sua.
Sąd Najwyższy uznał również, że czynność ta jest rażąco sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym Rzeczypospolitej Polskiej, tj. z art. 2, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 90 ust. 1, art. 178 ust. 1 i art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 48 § 1 pkt 1 i 5 k.p.c. W ocenie Sądu Najwyższego przy jej podejmowaniu zignorowano również ostateczne i wiążące m.in. wszystkie składy SN wyroki Trybunału Konstytucyjnego.
Stwierdzając nieistnienie orzeczenia, Sąd Najwyższy zwrócił się do Kolegium Sądu Najwyższego o rozważenie skierowania do Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego żądania podjęcia czynności wyjaśniających w sprawie.
Postanowienie SN z dnia 6 lutego 2025 r. z uzasadnieniem (sygn. akt II CSKP 963/23)