POSTANOWIENIE
Dnia 2 kwietnia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Antoni Bojańczyk
po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2026 r.
w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron,
sprawy T.W.,
skazanego z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 1 sierpnia 2025 r., sygn. VII Ka 453/25,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Pszczynie
z dnia 1 kwietnia 2025 r., sygn. II K 392/24,
na podstawie art. 531 § 1 zd. pierwsze k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. obciążyć skazanego T.W. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasację obrońcy skazanego T.W. należało pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy ustawy.
Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy wyłącznie kasacji wniesionej przez stronę z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz kasacji wnoszonych przez jeden z podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.).
W zapadłym w sprawie wyroku sądu a quo (zmienionym - w zakresie orzeczonej w punkcie 3 kary grzywny (uchylonej) - zaskarżonym obecnie kasacją wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 1 sierpnia 2025 r., sygn. VII Ka 453/25), za przypisany skazanemu czyn zakwalifikowany jako przestępstwo (występek) wymierzono T.W. karę pozbawienia wolności. Jednocześnie sąd pierwszej instancji zastosował wobec skazanego dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia kary (por. pkt 1-2 wyroku Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 1 kwietnia 2025 r., sygn. II K 392/24).
W kasacji wniesionej przez obrońcę co jednoznacznie wynika tak z treści zarzutów zawartych w petitum, jak i z jej części motywacyjnej nie nawiązano do żadnego z uchybień określonych w treści przepisu art. 439 § 1 k.p.k. Tak zredagowana kasacja w świetle jednoznacznej treści dyspozycji art. 523 § 2 k.p.k. jest niedopuszczalna, co, w efekcie, musiało skutkować jej pozostawieniem bez rozpoznania w oparciu o przepisy art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w części dyspozytywnej (pkt 1). Orzeczenie o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego uzasadnia treść art. 637a k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. (pkt 2).
[WB]
[a.ł]