POSTANOWIENIE
Dnia 25 marca 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Krzysztof Wiak
na skutek skargi nadzwyczajnej wniesionej przez M.P.,
od postanowienia Sądu Najwyższego z 10 lutego 2026 r., IV KZ 44/25,
na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 25 marca 2026 r.,
pozostawia skargę nadzwyczajną bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
M.P. (dalej: „skarżący”) wniósł osobiście do Sądu Najwyższego pismo zatytułowane „skarga nadzwyczajna”, dotyczące postanowienia Sądu Najwyższego z 10 lutego 2026 r. (IV KZ 44/25), w którym nie uwzględniono zażalenia skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Katowicach z 20 listopada 2025 r. odmawiającego przyjęcia kasacji jako wniesionej po terminie i zaskarżone zarządzenie utrzymano w mocy, a także nie uwzględniono wniosku skarżącego o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na pozostawienie bez rozpoznania.
Zgodnie z przepisem art. 89 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz.U. 2024, poz. 622, dalej: „u.SN”),
skargę nadzwyczajną może wnieść Prokurator Generalny,
Rzecznik Praw Obywatelskich oraz, w zakresie swojej właściwości, Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznik Praw Dziecka, Rzecznik Praw Pacjenta, Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, Rzecznik Finansowy, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców oraz Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Powyższy katalog jest zatem zamknięty i żaden inny podmiot, poza wymienionymi w nim, nie może zostać uznany za uprawniony do jej skutecznego wniesienia. Z uwagi na to, że skarżącemu nie przysługuje przymiot żadnego z wymienionych organów, należy uznać go za nieuprawnionego do wniesienia środka zaskarżenia, jakim jest skarga nadzwyczajna.
W zakresie nieuregulowanym przepisami powyższej ustawy do skargi nadzwyczajnej, w tym postępowania w sprawie tej skargi, w zakresie spraw karnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego dotyczące kasacji (art. 95 pkt 2 u.SN). Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania przyjętą kasację, jeżeli została ona wniesiona przez osobę nieuprawnioną. Z mocy art. 95 pkt 2 u.SN takie same konsekwencje wywołuje wniesienie skargi nadzwyczajnej przez osobę nieuprawnioną.
Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 95 pkt 2 u.SN orzekł, jak w sentencji.
Z.G.
[a.ł]