POSTANOWIENIE
Dnia 16 grudnia 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w sprawie T.S.,
skazanego z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 16 grudnia 2025 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt VI Ka 421/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt IX K 13/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.O. – Kancelaria Adwokacka w G. kwotę 885,60 zł, w tym 23% VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji na korzyść skazanego jako jego obrońca ustanowiony z urzędu;
3. zwolnić skazanego od ponoszenia koszów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć Skarb Państwa.
[WB]
UZASADNIENIE
W sprawie złożonej podmiotowo, wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt IX K 13/23, T.S. został uznany za winnego tego, że w okresie od 23 grudnia 2019 roku do 2 marca 2021 roku w G., działając wspólnie i w porozumieniu z W.S., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przywłaszczył sobie pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 7 580 złotych należące do J.W.,
tj. występku z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2023 r., za który – na mocy art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. – wymierzono oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności. Ponadto, na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonych obowiązek zapłaty solidarnie na rzecz pokrzywdzonej J.W. kwoty 7 580 złotych tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem.
Wyrok sądu I instancji został zaskarżony apelacją przez obrońcę oskarżonego, który podnosząc zarzuty obrazy bliżej nieskonkretyzowanej obrazy przepisów postępowania, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Od wyroku sądu I instancji osobistą apelację wniósł również oskarżony, podnosząc zarzuty bliżej nieskonkretyzowanych przepisów prawa materialnego, a także naruszenia prawa procesowego (art. 5 § 2 k.p.k., art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.) oraz podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, mającego wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Wniósł o uniewinnienie, ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt VI Ka 421/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Wyrok Sądu II instancji został zaskarżony przez obrońcę z urzędu skazanego, który we wniesionej kasacji podniósł następujące zarzuty:
1.rażące naruszenie prawa karnego procesowego, mające istotny wpływ na jego treść, a mianowicie bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony T.S. wspólnie i w porozumieniu z W.S. od 23 grudnia 2019 roku do dnia 2 marca 2021. r. dokonał przywłaszczenia pieniędzy na szkodę J.W., podczas gdy zgodnie z zeznaniami pokrzywdzonej J.W. złożonymi na rozprawie w dniu 26 stycznia 2024 r. W.S. miała narzekać w dniu śmierci swojego ojca D.W. tj. […] 2020 r., że pokrzywdzona ściągnęła jej upoważnienia do konta, wobec czego po tej dacie ani W.S., ani oskarżony S. nie mieli dostępu do rachunku bankowego pokrzywdzonej, co implikuje fakt, iż nie mogli pobrać pieniędzy należących do J.W.,
2.obraza przepisów postępowania poprzez bezzasadne przyjęcie przez sąd, że oskarżony T.S. dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy z wyciągu z rachunku bankowego nie wynika, kto i w jakim celu pobierał środki finansowe z rachunku bankowego pokrzywdzonej,
3.rażące naruszenie prawa karnego procesowego, mające istotny wpływ na jego treść, a mianowicie bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony T.S. wspólnie i w porozumieniu z W.S. przywłaszczył pieniądze J.W. mając dostęp do karty bankomatowej uprawniającej do podjęcia pieniędzy z rachunku bankowego pokrzywdzonej, podczas gdy zgodnie z zeznaniami W.S. pokrzywdzona mogła prosić inne osoby w tym A.W. lub W.P. o wybranie pieniędzy z bankomatu.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie skazanego T.S., ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie wypada przypomnieć ugruntowane od wielu lat stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym „postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest swego rodzaju trzecią instancją odwoławczą, mającą służyć kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych orzeczeń w sądach pierwszej i drugiej instancji. Z istoty samej kasacji wynika, że w tym postępowaniu niedopuszczalne jest dokonywanie przez Sąd Najwyższy ponownej oceny dowodów, czy też poprawności dokonanych ustaleń faktycznych. Sąd kasacyjny może tylko zbadać, czy sądy obydwu instancji dokonując tych ustaleń, nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku. Zatem kontroli w trybie kasacji podlegają nie same ustalenia faktyczne, ale sposób ich dokonania” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2018 r., V KK 174/18, LEX nr 2515964). „Kasacja nie jest środkiem mającym powtarzać kontrolę instancyjną. Weryfikacja prawidłowości przeprowadzonej przez sąd pierwszej instancji oceny dowodów i trafności dokonanych ustaleń faktycznych leży w wyłącznej kompetencji sądu odwoławczego” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2020 r., IV KK 341/20, LEX nr 3076387). „Można w kasacji podnosić zarzuty dotyczące orzeczenia sądu pierwszej instancji, ale wówczas (stosowną argumentacją i przywołaniem naruszonych przez sąd odwoławczy przepisów) należy wykazać "przeniknięcie" owych uchybień do wyroku tegoż sądu” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2021 r., V KK 550/20, LEX nr 3149357).
Przechodząc na grunt realiów procesowych niniejszej sprawy należy stwierdzić, że porównanie apelacji obrońcy skazanego z wniesioną przez niego kasacją wykazuje, iż rozpoznawany nadzwyczajny środek zaskarżenia stanowi w istocie powtórzenie apelacji. Co więcej, pomimo formalnego podniesienia zarzutów rażącej obrazy przepisów postępowania, autor kasacji ani w redakcji zarzutów, ani w ich uzasadnieniu, nie wskazał choćby jednego przepisu prawa karnego materialnego bądź procesowego, zaś całość wywodu niemal w całości powtórzonego za treścią apelacji sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych, co z oczywistych względów, które powinny być znane pełnomocnikowi procesowemu wykonującemu zawód adwokata, jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Próżno też szukać jakiegokolwiek odniesienia się do postępowania apelacyjnego i sposobu procedowania Sądu odwoławczego, a przecież to orzeczenie Sądu II instancji podlegało zaskarżeniu.
Wobec takiej jakości kasacji brak jest pola do czynienia szczegółowych rozważań merytorycznych. Wolno jedynie zauważyć, że lektura uzasadnieniu wyroku Sądu ad quem nie daje podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenie standardów kontroli odwoławczej wyznaczanych przez art. 433 § 2 k.p.k., a także art. 457 § 3 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 624 k.p.k. zwalniając skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. Biorąc pod uwagę sam fakt wniesienia kasacji przez wyznaczonego z urzędu obrońcę w osobie adwokata, Sąd Najwyższy miał obowiązek zasądzić na jego rzecz wynagrodzenie w minimalnej stawce określonej w § 17 ust. 3 pkt 1 w wz. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763).
[WB]
[r.g.]