POSTANOWIENIE
27 lutego 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Monika Koba
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 lutego 2026 r. w Warszawie
zażalenia B.L.
na postanowienie Sądu Rejonowego w Łomży
z 28 lipca 2025 r., I WSC 1/24,
w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycieli K.T., R.T., M.Ł., B.M. i J.J.
z udziałem dłużniczki B.L.
prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. […] pod sygnaturą Km […]
w przedmiocie nadzoru nad egzekucją z nieruchomości
odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych i dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko – radcowski dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz toczącego się w jego ramach postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia.
B.L. samodzielnie sporządziła zażalenie na postanowienie z 28 lipca 2025 r., przy czym z okoliczności sprawy nie wynikało, aby skarżąca należała do kręgu osób zwolnionych z obowiązku reprezentacji przez adwokatów lub radców prawnych stosownie do art. 871 § 2 k.p.c.
Nieusuwalna wada zażalenia, polegająca na jego wniesieniu przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej skutkuje koniecznością jego odrzucenia, bez możliwości jej sanowania (zob. m.in. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2013 r., V CZ 70/13; z 3 czerwca 2015 r., V CZ 25/15; z 9 maja 2014 r., I PZ 9/14; z 7 maja 2014 r., II CZ 19/14; z 15 maja 2015 r., III PZ 7/15; z 16 września 2015 r., III CZ 40/15; i z 29 stycznia 2016 r., II CZ 97/15).
Z przytoczonych względów zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu (art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 oraz w zw. z art. 871 k.p.c.).
Monika Koba
[A.T.]
[a.ł]