Sygn. akt I CNP 13/19

POSTANOWIENIE

Dnia 30 listopada 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kamil Zaradkiewicz

w sprawie skargi J. S. i R. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt V Ca […], wydanego w sprawie
‎z powództwa J. S. i R. S.
‎przeciwko W. P. i Miasta W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2020 r.

1) odrzuca skargę,

2) zasądza od J. S. na rzecz W. P. kwoty 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą,

3) zasądza od R. S. na rzecz W. P. kwoty 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 marca 2017 r. Sąd Okręgowy w W. na skutek apelacji Powodów J. S. i R. S. oddalił apelację od wyroku Sądu Rejonowego w W. z 18 stycznia 2016 r.. Sąd Rejonowy umorzył postępowanie w zakresie roszczenia o nakazanie przywrócenia stanu poprzedniego, oddalił powództwo o zapłatę i zasądził od powodów solidarnie na rzecz każdego z pozwanych tj. W. P. i Miasta W. koszty postępowania.

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego prawomocnego postanowienia złożyli Powodowie. Skarżący zarzucili powyższemu orzeczeniu z 22 marca 2017 r. naruszenie prawa procesowego i materialnego. W 23 punktach wymienione zostało szereg przepisów, jak również przywołano całe ustawy. W konkluzji wskazano, iż naruszenia opisanych przepisów doprowadziły do niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem. Jako szkodę wskazano utratę przedmiotu sporu o wartości 8.447 zł oraz nienależną korzyść majątkową uzyskaną kosztem Powodów przez Pozwanego nr 2, tj. każdy z Powodów poniósł szkodę  w  kwocie 4.223,50 zł. W  skardze zawarto stwierdzenie dotyczące niemożności wzruszenia zaskarżonego wyroku w drodze środków prawnych innych niż złożona skarga.

W odpowiedzi na skargę Pozwany Miasto W. wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od Powodów solidarnie na jego rzecz kosztów procesu.

Pozwana W. P. wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, względnie o jej oddalenie. Złożyła również wniosek o zasądzenie od Powodów solidarnie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości potrójnej stawki minimalnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlegała odrzuceniu.

Poza wykazaniem przesłanek dopuszczalności skargi określonych w art. 424¹ § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem zgodnie z art. 424⁵ § 1 k.p.c. powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, w jakiej części zostało zaskarżone, przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a także wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Dopełnienie wymienionych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu przez Sąd Najwyższy. Uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zatem brak któregokolwiek z powyższych elementów konstrukcyjnych skargi skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 424⁸ § 1 k.p.c.). Wymagania te powinny być bowiem spełnione kumulatywnie, zaś każde z nich ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od pozostałych (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 20 lipca 2005 r., sygn. akt IV CNP 1/05 oraz z 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt III CNP 14/12, niepublikowane).

Każdy z wymienionych elementów jest indywidualny i niezależny, przy czym w skardze wszystkie muszą być wyodrębnione i wypełnione odpowiednią treścią. Pominięcie lub nieprawidłowe skonstruowanie choćby jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt V CNP 56/14).

Skarżący uzasadniając podstawy skargi, w sposób nieczytelny przytoczyli podstawy jej złożenia, a uzasadnienie w głównej mierze sprowadzało się do przytoczenia wielu orzeczeń różnych sądów, bez osadzenia w realiach sprawy. Samo stwierdzenie, że naruszenie miało charakter rażący, oczywisty i kwalifikowany nie poddaje się weryfikacji na podstawie skargi. Nie spełnia wymagań stawianych skardze wymienienie szeregu (kilkudziesięciu) przepisów prawa, z którymi zaskarżony wyrok w ocenie Skarżących miałby być niezgodny. Nie jest rolą Sądu Najwyższego poszukiwanie związku pomiędzy powołanymi w skardze przepisami, a kwestionowanym w skardze orzeczeniem.

Nadto skarga w niniejszej sprawie nie spełnia wymagania, o którym mowa w art. 424⁵ § 1 pkt 4 k.p.c., tj. uprawdopodobnienia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego dotyczy. W tym zakresie niezbędne jest każdorazowo przedstawienie przez skarżącego wyodrębnionego wywodu, w ramach którego powinno nastąpić uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, ze wskazaniem rodzaju oraz rozmiaru szkody, chwili jej wystąpienia, a także istnienia związku przyczynowego pomiędzy szkodą a wydaniem zaskarżonego wyroku. Skarżący w niniejszej sprawie wskazali, iż szkoda wynika z utraty przedmiotu sporu o wartości 8.477 zł oraz nienależnej korzyści majątkowej w wysokości 2.400 zł uzyskanej ich kosztem przez Pozwanego 2. Uzasadnienie w skardze nie zawiera wywodu obejmującego wskazanie tego, w jaki sposób nastąpiła utrata przedmiotu sporu i powiązania tej utraty z wydanym orzeczeniem. Nie powołano ani nie przedstawiono dowodów lub innych środków uwiarygodniających twierdzenie o poniesieniu szkody oraz jej wysokości.

Na podstawie art. 424⁵ § 1 pkt 5 k.p.c. Skarżący powinni przeprowadzić prawniczą analizę przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Skarżący w żaden sposób nie uzasadnili, czy przysługiwały im inne środki prawne do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia, ani dlaczego uważają, iż nie było takich podstaw, bądź z jakiego powodu z nich nie skorzystali.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 424⁸ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi, o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 424¹² k.p.c. w zw. z art. 398²¹ k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 98 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 5 pkt 2 oraz § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.).

ke

[aw]