Sygn. akt V KO 85/20
POSTANOWIENIE
Dnia 8 czerwca 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jacek Błaszczyk
SSN Marek Pietruszyński
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 8 czerwca 2021 r.,
w sprawie I. M.,
wniosku obrońcy skazanej o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt II AKa (…),
zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt III K (…),
na podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. a contrario
postanawia:
1. oddalić wniosek o wznowienie postępowania;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. O., Kancelaria Adwokacka w W., kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa zł 80/100), w tym 23 % VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie wniosku o wznowienie;
3. obciążyć I. M. kosztami postępowania wznowieniowego.
UZASADNIENIE
I. M., wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. III K (…), zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 marca 2018 r., sygn. II AKa (…), została skazana za popełnienie przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., polegającego na tym, że: w okresie 2013-2014 r. w M., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą przywłaszczyła powierzone rzeczy ruchome w postaci samochodu ciężarowego marki I., rok produkcji 2010, VIN (…) o wartości 45.000,01 zł oraz zestawu szalunków P. (podpór, głowic i ramek łączących) o łącznej wartości 258.500 zł, czym działała na szkodę L.M. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą G. Za tak opisany czyn, Sąd wymierzył I.M. karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby, karę 100 stawek dziennych grzywny w wysokości 50 zł każda oraz na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec niej obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej L.M. kwoty 303.500,01 zł.
Tym samym postępowaniem objęty był także T. R., który wyżej wskazanym wyrokiem został skazany za przywłaszczenie, na szkodę L.M., powierzonych mu rzeczy opisanych szczegółowo w wyroku, to jest za popełnienie przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny, jak również orzeczono obowiązek naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k.
Sąd Najwyższy, postanowieniami z dnia 14 marca 2019 r., kasację obrońcy T.R. oddalił jako oczywiście bezzasadną, a kasację oskarżycielki posiłkowej L.M. wniesioną na niekorzyść I. M., pozostawił bez rozpoznania.
Z wnioskiem o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie wystąpił wyznaczony z urzędu obrońca skazanej I.M. powołując się na przepis art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że po wydaniu prawomocnego wyroku ujawniły się nowe istotne dowody, który mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę prawomocnego rozstrzygnięcia. Obrońca wnosząc o wznowienie postępowania, powołał się na informację wynikającą z pisma Prokuratury Regionalnej w […]. z dnia 9 czerwca 2020 r., sygn. RP II Ds. (…) adresowanego do I. M., iż w toku prowadzonego postępowania dokonano przeszukania miejsc przebywania podejrzanych M. M., L. M. i innych, gdzie ujawniono i zabezpieczono szereg przynależności i innych przedmiotów mających związek z wymienionymi przez skazaną ruchomościami. Z kontekstu tego pisma oraz wniosku skazanej o wyznaczenie jej obrońcy z urzędu w tej sprawie wynika, że chodzi o przedmioty mogące mieć związek z rzeczami stanowiącymi przedmiot przypisanego I. M. przestępstwa. Obrońca we wniosku podał, że z informacji uzyskanych od skazanej, podczas tych przeszukań ujawniono m.in. 2 szt. tabliczek znamionowych pojazdu I. wraz z numerami VIN: (…), 2 szt. oryginalnych kluczyków do auta osobowego I., 2 oryginalne tablice rejestracyjne z auta I. o numerach (…), tabliczkę znamionową o numerach VIN: (…) wraz z tablicą rejestracyjną naczepy Z.. Skazana jest natomiast zdania, że wymienione przedmioty są oryginalnymi częściami pochodzącymi z ruchomości, za przyłaszenie których została skazana. W piśmie tym Prokuratura wskazała także, że zakresem prowadzonego śledztwa objęte też są okoliczności wskazujące na możliwość popełnienia przestępstwa fałszywego oskarżenia i składania fałszywych zeznań w toku postępowania karnego, którego wznowienia obecnie domaga się obrońca skazanej.
Wnioskodawca wystąpił jednocześnie o zwrócenie się do Prokuratury Regionalnej w […] o udostępnienie akt przedmiotowych, bądź o udzielenie informacji, czy w toku prowadzonego śledztwa ujawnione zostały fakty lub dowody wskazujące na to, że I. M. nie popełniła przypisanego jej czynu.
W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających w trybie art. 97 k.p.k., Sąd Najwyższy otrzymał z Prokuratury Regionalnej w […]. kopię protokołu oględzin z dnia 6 marca 2019 r. pakietu nr 8, zabezpieczonego w trakcie przeszukania miejsca zamieszkania L.M. Wśród opisanych w tym protokole przedmiotów mających związek z samochodem marki I. o numerze podwozia (…), za przyłaszenie którego wnioskodawczyni została skazana, wymienione zostały: książka obsługi i gwarancji, dowód rejestracyjny oraz metalowa blaszka. W wykazie tym ujęto jeszcze książeczkę pojazdu marki I., książkę obsługi i gwarancji oraz dwie pary kluczyków do pojazdu tej marki.
W pisemnych odpowiedziach na wniosek o wznowienie postępowania zarówno pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych jak i prokurator Prokuratury Krajowej wnieśli o jego oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy przypomnieć, że wyrok prawomocny ma być w swym założeniu trwałym rozstrzygnięciem przez sąd rozpatrywanej i prawomocnie zakończonej sprawy. Przysługuje mu więc cecha domniemania prawdziwości przyjętych w nim ustaleń faktycznych. Do wznowienia może dojść natomiast tylko wtedy, gdy wnioskodawca wykaże duży stopień prawdopodobieństwa błędności poprzedniego orzeczenia, a więc w wiarygodny sposób podważy prawidłowość przyjętych tamże ustaleń, wykazując przy tym, że orzeczenie to było oczywiście nietrafne (wyrok SN z 24 kwietnia 1996 r., V Ko 2/96, OSNKW 1996, z. 7-8, poz. 47; postanowienie SN z dnia 15 lutego 2005 r., III KO 10/04, LEX nr 142541). Wzruszenie takiego domniemania, a co za tym idzie i prawomocnego wyroku w drodze wznowienia postępowania może nastąpić między innymi, gdy ujawnią się nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi, a które mogą w sposób zasadniczy i wiarygodny podważyć prawdziwość przyjętych w nim ustaleń faktycznych.
Zdaniem Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego, nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k. Analiza akt sprawy Sądu Okręgowego w W. o sygn. III K (…), jak i wszelkich dokumentów dołączonych do akt sprawy o wznowienie postępowania, nie daje podstaw do jednoznacznego podważenia zasadności ustaleń co do sprawstwa I.M. w zakresie przypisanego jej czynu. Słusznie zauważa prokurator w odpowiedzi na wniosek, że sam fakt posiadania przez pokrzywdzoną L. M. w jej miejscu zamieszkania przedmiotów związanych z przywłaszczoną rzeczą, nie może być bezwarunkowym dowodem na to, że przestępstwo nie zostało popełnione. Oczywistym jest natomiast, że obecnie Sąd Najwyższy rozpoznający wniosek obrońcy o wznowienie nie jest uprawniony do ponownej oceny materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, a przedmiotem jego rozważań mogą być jedynie nowe fakty lub dowody i to tylko takie, które w wysokim stopniu uprawdopodobniają występowanie określonych błędów lub wad prawnych wyroku, którego dotyczy wniosek o wznowienie.
Z tych względów i wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie, obciążając skazaną I. M. kosztami postępowania wznowieniowego na podstawie art. 639 k.p.k.