W dniu 21 stycznia 2026 roku, działając w sprawie o sygn. I KZP 3/25, Sąd Najwyższy przed rozpoczęciem posiedzenia dotyczącego tego zagadnienia prawnego wydał postanowienie pozostawiające bez rozpoznania złożony w godzinach popołudniowych dnia poprzedzającego wniosek o wyłączenie wszystkich siedmiorga sędziów – członków tego składu orzekającego.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Najwyższy w szczególności przypomniał, iż był władny wydać postanowienie odnośnie do wniosku o wyłączenie z udziałem sędziego, którego dotyczył tenże wniosek, przywołując szeroko wcześniejsze rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego oraz stanowiska zawarte w literaturze w tej materii. Wynikający bowiem z art. 42 § 3 k.p.k. obowiązek powstrzymania się sędziego od udziału w sprawie ma zastosowanie i uzasadnienie tylko wtedy, gdy wniosek o jego wyłączenie w ogóle podlega rozpoznaniu. Natomiast, gdy zachodzi podstawa do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż sędzia, którego ten wniosek dotyczy, nie może brać udziału w wydaniu takiego orzeczenia.
Argumentując natomiast decyzję o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wskazał w pierwszym rzędzie na skutki wynikające z rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2020 roku, sygn. P 22/19, dotyczące okoliczności mogących podlegać weryfikacji w trybie art. 41 § 1 k.p.k. Szczególnie jednak podkreślił i podtrzymał stanowisko przedstawione przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 9 listopada 2021 r., I KZP 5/21 (OSNK 2022/1/1), gdzie stwierdzono m. in. stanowczo, że z uwagi na charakter sprawy (rozstrzygającej zagadnienie prawne), nie jest ona objęta zakresem art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a zatem w jej realiach nie aktualizuje się potrzeba odnoszenia się do kwestii dotyczących obsady sądu (analogicznie w uchwale z 9 listopada 2021 r., I KZP 6/21, OSNK 2022/1/2). Obszernie zatem przywoływane we wniosku rozstrzygnięcia trybunałów międzynarodowych, w szczególności odnoszące się do już nieistniejącej Izby Dyscyplinarnej oraz Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, nie mają żadnego znaczenia nie tylko dlatego, że przedmiotowe zagadnienie prawne rozpoznawane było w Izbie Karnej Sądu Najwyższego, ale i dlatego, że sprawa dotycząca rozstrzygnięcia abstrakcyjnego zagadnienia prawnego nie ma charakteru, o którym mowa w art. 6 EKPCz (nie jest indywidualną sprawą obywatela, którego jakiekolwiek podstawowe prawa lub wolności choćby potencjalnie mogłyby zostać naruszone).
Postanowienie SN z dnia 21 stycznia 2026 r. wraz z uzasadnieniem (sygn. akt I KZP 3/25)