Sąd Najwyższy wyznaczył na dzień 29 października 2010 r. (godz. 9.00, sala E) termin rozpoznania skargi kasacyjnej w sprawie z powództwa Winicjusza N. przeciwko Republice Federalnej Niemiec - Federalnemu Urzędowi Kanclerskiemu w Berlinie o zapłatę z tytułu odszkodowania.

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. przyjął do rozpoznania skargę kasacyjną powoda od postanowienia Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 13 maja 2008 r. (zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 8 listopada 2007 r., którym Sąd ten odrzucił pozew).

Na podstawie art. 1116 k.p.c. Sąd Najwyższy zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o udzielenie informacji co do istnienia immunitetu sądowego pozwanego, obejmującej także materiały (w szczególności teksty aktów prawnych oraz orzeczenia sądów międzynarodowych i zagranicznych), pomocne przy badaniu norm międzynarodowego prawa zwyczajowego w zakresie immunitetu sądowego państwa.

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej w dniu 1 września 2010 r. po rozpoznaniu kasacji obrońców skazanych Mirosława W., Krzysztofa W. i Tomasza W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 19 czerwca 2009 r. postanowił oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne.

Sąd Apelacyjny w B. wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 15 stycznia 2009 r., którym Sąd ten na podstawie art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 2 i § 6 pkt 1 k.k. wymierzył skazanym kary po 4 lata pozbawienia wolności.

Obrońcy w kasacjach wniesionych na korzyść trzech skazanych podnosili zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego i wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych na posiedzeniu w dniu 3 sierpnia 2010 r. na podstawie art. 129 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 76 ust. 1 i 2 ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w związku z obwieszczeniem Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 5 lipca 2010 r. o wynikach ponownego głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 122, poz. 828) podjął uchwałę, w której stwierdził ważność wyboru Bronisława Marii Komorowskiego na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, dokonanego dnia 4 lipca 2010 r.

Uchwała SN w sprawie ważności wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniach 20 czerwca 2010 r. oraz 4 lipca 2010 r.


Tego samego dnia Sąd Najwyższy podjął uchwałę stwierdzającą ważność wyborów uzupełniających do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, przeprowadzonych w dniu 20 czerwca 2010 r. w województwie mazowieckim w okręgu wyborczym nr 15, w województwie podkarpackim w okręgu wyborczym nr 21 oraz w województwie śląskim w okręgu wyborczym nr 30, których wyniki zostały podane w obwieszczeniu Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 21 czerwca 2010 r. o wynikach wyborów uzupełniających do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 20 czerwca 2010 r. (Dz.U. Nr 113, poz. 747).

Uchwała SN w sprawie ważności wyborów uzupełniających do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, przeprowadzonych w dniu 20 czerwca 2010 r.

W dniu 28 lipca 2010 r. Sąd Najwyższy po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Karnej kasacji Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2009 r. postanowił oddalić kasację.

Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu Okręgowego z dnia 27 maja 2008 r. i umorzył postępowanie w sprawie oskarżonego Ireneusza K.

Sąd Okręgowy w dniu 27 maja 2008 r. uznał Ireneusza K. za winnego tego, że w maju 1983 r. wziął udział w pobiciu Grzegorza P. na terenie Komisariatu MO, w wyniku czego Grzegorz P. doznał ciężkich obrażeń ciała, które mimo leczenia doprowadziły do jego śmierci.

Prokurator Generalny w kasacji zarzucał zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa karnego materialnego polegające na wadliwej interpretacji przepisów, w wyniku której przyjęto, że przestępstwo umyślne stypizowane w art. 158 § 3 kk popełnione przez funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych nie należy do kategorii umyślnych przestępstw nie ulegających przedawnieniu, określonych w art. 105 § 2 kk, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że termin przedawnienia karalności czynu oskarżonego Ireneusza K. upłynął w dniu 1 stycznia 2005 r. i umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk.

Prokurator wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Spółki Akcyjnej CENTROZAP z siedzibą w Katowicach przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w Katowicach o zapłatę, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2010 r., skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 5 czerwca 2009 r. – uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach do ponownego rozpoznania.

W dniu 27 maja br. Sąd Najwyższy w Izbie Karnej postanowił oddalić kasacje obrońców Grzegorza Ż. i Dariusza P. skazanych w tzw. aferze FOZZ z tym, że kasację obrońcy skazanego Dariusza P. jako oczywiście bezzasadną.

Obrońcy wniesli kasacie od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2009 r., którym Sąd ten skazał Grzegorza Ż. na karę łączną 9 lat pozbawienia wolności, a Dariusza P. na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę.

Sąd Najwyższy sprawą FOZZ zajmował się po raz kolejny. W 2007 roku po rozpoznaniu kasacji obrońców skazanych i kasacji prokuratora od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie SN uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej umorzenia postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd (sygn. akt II KK 261/06).

Na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. pisemne uzasadnienie postanowienia nie zostanie sporządzone, co do kasacji oddalonej jako oczywiście bezzasadnej, a nadto z uwagi na treść orzeczenia i obszerny materiał w tej sprawie, Sąd postanowił odroczyć sporządzenie pisemnego uzasadnienie w pozostałym zakresie na okres 7 dni. Postanowienie SN dalszemu zaskarżeniu nie podlega.

W sprawie z powództwa Miasta Stołecznego Warszawy przeciwko Mostostal Export S.A. w Warszawie o zapłatę, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 25 marca 2010 r. skargi kasacyjnej strony powodowej od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2009 r., Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie w punkcie 1 (pierwszym) w części oddalającej zażalenie na postanowienie umarzające postępowanie w sprawie oraz w punkcie 2 (drugim) rozstrzygającym o kosztach postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r. w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości "Mat Trade" - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Lipianach w upadłości przeciwko Gminie Miasto Szczecin o zapłatę - odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu niespełnienia wymienionych w art. 398⁹ § 1 k.p.c. przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Skarga kasacyjna została wniesiona przez stronę powodową od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt I ACa 177/09.

Uzasadnienie

W dniu 14 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Pracy Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną Telewizji Polsat S.A. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2008 r. w sprawie decyzji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

KRRiTV decyzją z dnia 22 marca 2006 r. nałożyła na Telewizję Polsat karę finansową w wysokości 500 tyś. zł za naruszenie przepisów art. 18 ustawy o radiofonii i telewizji, w związku z emisją programu, w którym zawarta była wypowiedź gościa, naruszająca - zdaniem KRRiTV - godność osobistą spikerki Radia Maryja i Telewizji Trwam oraz uczucia religijne.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2010 r. - na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej - skargi kasacyjnej pozwanej Spółdzielni od wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 27 stycznia 2009 r. w sprawie z powództwa Mirosława M. i innych przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "SUCHANINO" w G. o stwierdzenie nieważności lub uchylenie uchwał - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w G. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie z odwołania Mirosława S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w W., z udziałem zainteresowanej: FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe Spółki z o. o. w W., o ustalenie podlegania ustawodawstwu polskiemu w zakresie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych i ich rodzin, przemieszczających się we Wspólnocie - wyrokiem z dnia 25 listopada 2009 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w B. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy w sprawie Mirosława G. podejrzanego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 160 § 2 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2008 r., utrzymującego w mocy postanowienie Prokuratura Prokuratury Okręgowej w Warszawie z dnia 7 maja 2008 r., o umorzeniu postępowania uchylił zaskarżone postanowienie w części utrzymującej w mocy umorzenie postępowania o czyn opisany w punkcie I.1. postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu kasacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego wniesionej na niekorzyść Antoniego G. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 35 ust. 1 Ustawy o Ochronie Zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. w zw. z art. 6 ust. 10 tejże Ustawy – uchylił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 16 lutego 2009 r. oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 15 lipca 2008 r. uniewinniający oskarżonego i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Uchylenie wyroku uniewinniającego nastąpiło z powodu ustalenia naruszenia prawa materialnego przez orzekające w sprawie sądy. Naruszenie to polegało na niewłaściwej ocenie okoliczności mających wpływ na przyjęcie określonej postaci zamiaru.

W świetle obowiązujących przepisów przestępstwo znęcania się nad zwierzęciem jest popełnione umyślnie, jeśli sprawca obejmie swoim zamiarem czynności wykonawcze kształtujące zabronione zachowanie, niezależnie od tego, czy sprawca swoim zachowaniem dążył do zadania zwierzęciu cierpień, czy też nie.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy w dniu 6 listopada 2009 r. w Izbie Karnej postanowił oddalić kasację obrońcy Jana M. skazanego z art. 16 dkk w zw. z art. 148 § 1 dkk (sprawa dotyczy pacyfikacji przez oddziały ZOMO demonstracji w Lubinie w dniu 31 sierpnia 1982 r.).

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w sprawie z powództwa Mirosława G. przeciwko Zbigniewowi Z. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę postanowieniem z dnia 29 października 2009 r. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanego do rozpoznania z powodu niespełnienia wymienionych w kodeksie postępowania cywilnego przesłanek do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

W dniu 27 października 2009 r. Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w Izbie Karnej kasacji obrońców wniesionych w stosunku do trzech skazanych Andrzeja N., Karola B. i Janusza K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2008 r. postanowił oddalić wszystkie kasacje, w tym wniesioną na korzyść Karola B. jako oczywiście bezzasadną.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2007 r., którym wymierzono kary

• sanitariuszowi Andrzejowi N. - karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności;
• sanitariuszowi Karolowi. B. - karę łączną 25 lat pozbawienia wolności;

• lekarzowi Januszowi K. – karę łączną 6 lat pozbawienia wolności i zakaz wykonywania zawodu lekarza przez lat 10;
• lekarzowi Pawłowi W. – karę łączną 5 lat pozbawienia wolności i zakaz wykonywania zawodu lekarza przez lat 10.

W dniu 10 września 2009 r. po rozpoznaniu zagadnienia prawnego:

Czy kwotę bazową obowiązującą w dacie złożenia wniosku o emeryturę na podstawie art. 27 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) przez osobę pobierającą wcześniejszą emeryturę, która po uzyskaniu prawa do wcześniejszej emerytury podlegała co najmniej trzydzieści miesięcy ubezpieczeniu społecznemu, uwzględnia się przy obliczaniu zarówno tzw. części socjalnej nowej emerytury, jak i podstawy jej wymiaru (art. 53 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych)?

Sąd Najwyższy podjął następującą uchwałę:

Kwotę bazową obowiązującą w dacie złożenia wniosku o emeryturę na podstawie art. 27 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) przez osobę mającą ustalone prawo do wcześniejszej emerytury, która podlegała co najmniej trzydzieści miesięcy ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, uwzględnia się tylko do obliczenia części socjalnej później ustalanej emerytury (art. 53 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 tej ustawy).

Uzasadnienie uchwały

Zagadnienie prawne zostało przedstawione przez skład 3 sędziów Sądu Najwyższego (postanowienie SN z dnia 20 marca 2009 r w sprawie I UZP 7/08).

Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych po rozpoznaniu - na posiedzeniu jawnym w dniu 26 sierpnia 2009 r. - opinii dotyczących protestów przeciwko ważności wyborów do Parlamentu Europejskiego, przeprowadzonych w dniu 7 czerwca 2009 r. i rozważeniu stanowisk Prokuratora Generalnego i Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej - uznał, iż brak jest podstaw do podjęcia uchwały o nieważności wyborów oraz o nieważności wyboru posłów do Parlamentu Europejskiego.

 Uchwała SN z dnia 26 sierpnia 2009 r.,
sygn. akt III SW 48/09

W dniu 15 lipca 2009 r. Sąd Najwyższy rozpoznał na rozprawie w Izbie Pracy Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych skargę kasacyjną Prezesa UOKiK od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie Tele2 Polska Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie (obecnie Netia Spółka Akcyjna w Warszawie ) przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z udziałem zainteresowanej Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej o ochronę konkurencji.

Sąd Najwyższy postanowił na podstawie art. 234 ust. 3 TWE zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z następującym pytaniem prawnym:

1. Czy art. 5 rozporządzenia Rady nr 1/2003 z 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz. Urz. UE z 2003 r. L 1, s. 1; polskie wydanie specjalne Dz. Urz. UE z 2008 r., Tom 2, s. 205 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ ochrony konkurencji nie może wydać decyzji o niestwierdzeniu stosowania praktyki ograniczającej konkurencję w rozumieniu art. 82 Traktatu, jeżeli po przeprowadzeniu postępowania uznaje, że przedsiębiorstwo nie naruszyło zakazu nadużywania pozycji dominującej wynikającego z tego przepisy Traktatu?
2. Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest pozytywna, to czy w sytuacji, gdy krajowe prawo ochrony konkurencji upoważnia krajowy organ ochrony konkurencji do zakończenia postępowania antymonopolowego - w przypadku stwierdzenia, że zachowanie przedsiębiorstwa nie narusza zakazu z art. 82 Traktatu - wyłącznie do wydania decyzji o niestwierdzeniu praktyki ograniczającej konkurencję, przepis art. 5 tiret 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 z 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz. Urz. UE z 2003 r. L 1, s. 1; polskie wydanie specjalne Dz. Urz. UE z 2008 r., Tom 2, s. 205, ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że stanowi on bezpośrednią podstawę prawną do wydania przez ten organ "decyzji o braku podstaw do działania z jego strony"?

 Uzasadnienie

W dniu 10 czerwca br. Sąd Najwyższy rozpoznał w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych skargi kasacyjne od orzeczeń wydanych przez Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim w sprawach dotyczących korupcji w polskiej piłce nożnej.

• W sprawach ze skarg Zagłębia Lubin (sygn. akt III PO 10/08) i Kolportera Korony Kielce (sygn. akt III PO 1/09) Sąd Najwyższy oddalił skargi kasacyjne wniesione przez kluby piłkarskie.


• W sprawie ze skargi Widzewa Łódź (sygn. akt III PO 11/08), w której skargę kasacyjną wniósł PZPN, Sąd Najwyższych uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przed Trybunałem Arbitrażowym ds. Sportu przy PKOl.

W dniu 22 kwietnia br. Sąd Najwyższy na rozprawie w Izbie Karnej oddalił kasacje obrońców skazanych byłych funkcjonariuszy ZOMO Romualda C. i innych od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 czerwca 2008 r.

Sąd Apelacyjny skazał Romualda C., dowódcę specjalnego plutonu ZOMO, w skład którego wchodzili pozostali skazani funkcjonariusze - za udział w pacyfikacji kopalń "Wujek" i "Manifest lipcowy" w grudniu 1981 r.

W dniu 21 kwietnia br. Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w Izbie Karnej kasacji obrońców Karola K. skazanego za zabójstwo licealistki postanowił oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne.

Sprawa dotyczy zabójstwa, które miało miejsce 4 września 2006 r. na schodach budynku liceum, po uroczystości rozpoczęcia roku szkolnego.

W dniu 31 marca br. po rozpoznaniu skarg kasacyjnych obrońców skazanych Leszka P. i Remigiusza P. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie korupcji urzędników miejskich w O. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do Leszka P. odnośnie:

1. kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny oraz utrzymania w mocy rozstrzygnięcia o łącznym zakazie zajmowania stanowisk (pkt 30 wyroku Sądu I instancji),
2. rozstrzygnięć dotyczących przestępstwa z art. 228 § 4 k.k. (pkt 12, 13 wyroku Sądu I instancji) oraz utrzymanego w mocy wobec tego oskarżonego przepadku równowartości przedmiotów pochodzących z przestępstwa (pkt 82 wyroku Sądu I instancji), z uwagi na nierozpoznanie zarzutów z pkt V ppkt 5 i pkt XIII apelacji obrońcy (pkt V i VI kasacji) i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;

Po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 25 lutego br. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu w sprawie Jakuba T., skazanego przez sąd brytyjski i odesłanego do Polski w celu wykonania kary - Sąd Najwyższy w dniu 3 marca 2009 r. uchwalił udzielić następującej odpowiedzi:

1. Norma zawarta w zdaniu drugim art. 607s § 4 k.p.k. „Sąd związany jest wymiarem orzeczonej kary”, w związku z art. 607t § 2 k.p.k., w odniesieniu do skazanego obywatela polskiego, przekazanego uprzednio innemu państwu członkowskiemu Unii Europejskiej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania a następnie odesłanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonania kary, wyłącza w stosunku do niego procedurę przekształcenia kary przewidzianą w art. 114 § 4 k.k. w związku z art. 611c § 2 k.p.k. oraz w art. 10 i 11 Konwencji o przekazywaniu osób skazanych z dnia 21 marca 1983 r. (Dz. U. Nr 51 z 1995 r., poz. 279).

2. Określenie w wyroku sądu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, podlegającym wykonaniu w Polsce na podstawie art. 607s § 4 i art. 607t § 2 k.p.k., warunków, od spełnienia których uzależnione jest ubieganie się przez skazanego o warunkowe przedterminowe zwolnienie, stanowi element wymiaru kary i w związku z tym wiąże sąd orzekający w przedmiocie wykonania tej kary w Rzeczypospolitej Polskiej.

 Uzasadnienie

Dnia 25 lutego br. Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał na rozprawie kasacje obrońców skazanych w wątku kryminalnym w sprawie tzw. "ośmiornicy łódzkiej".

Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok oraz zmieniony nim wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi w stosunku do Tadeusza M., Krzysztofa J., Wojciecha S., Igora K., Sławomira M., Ryszarda G., Mirosława J., Tadeusza S., a nadto na podstawie art. 536 k.p.k. w związku z art. 435 k.p.k. w stosunku do Mariusza K. i Ireneusza S. i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Łodzi do ponownego rozpoznania w pierwwszej instancji.

Dnia 17 lutego br. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie z powództwa Gminy Miasto Szczecin przeciwko Mat-Trade Sp. z o.o. o zapłatę wyrokiem uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

 Uzasadnienie

W dniu 19 grudnia 2008 r. Sąd Najwyższy w Izbie Pracy Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych rozpoznał na rozprawie skargę kasacyjną Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2008 r. w sprawie z odwołania Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w Warszawie przeciwko Prezesowi UKE o nałożenie kary pieniężnej.

Sąd Najwyższy postanowił na podstawie art. 234 ust. 3 TWE zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z następującym pytaniem prawnym:

Czy art. 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dziennik Urzędowy L 108, 24/04/2002 P. 0051 - 0077) należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ regulacyjny państwa członkowskiego zapewniając, aby bezpośrednie obciążenia abonentów nie zniechęcały do korzystania z dodatkowej usługi przeniesienia numeru, ma obowiązek uwzględnić koszty ponoszone przez operatorów sieci telefonii ruchomej w związku z wykonywaniem takiej usługi?

 Uzasadnienie

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał w dniu 11 grudnia br. na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 6 lutego 2008 r. w sprawie z powództwa Agnes T. przeciwko Skarbowi Państwa - Staroście Powiatowemu w S., Wojewodzie W i gminie J. o zapłatę.

Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w częsci oddalającej apelację w stosunku do Skarbu Państwa oraz orzekającej o kosztach procesu w stosunku do tego pozwanego i przekazał sprawę w tym zakresie Sądowi Apelacyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania;
Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną w stosunku do Gminy J. i zasądził od powódki na rzecz tej pozwanej kwotę 3600 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

 Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 6 lutego 2008 r. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 20 wrzesnia 2007 r, którym Sąd ten oddalił roszczenia powódki o zapłatę kwoty 2.591.194 zł tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami jako przedawnione.
Sprawa dotyczy nieruchomości pozostawionych w Polsce po wyjeździe powódki do Niemiec w 1977 roku.

Sąd Najwyższy w Izbie Wojskowej w dniu 3 grudnia br. rozpoznał zażalenie Prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej w Warszawie na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 9 października 2008 r. w przedmiocie przekazania sprawy prokuratorowi w celu uzupełnienia istotnych braków postępowania przygotowawczego.

Sąd Najwyższy postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do rozpoznania Wojskowemu Sądowi Okręgowemu.

 Uzasadnienie

Prokurator wnosił w zażaleniu o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w Warszawie celem dalszego jej prowadzenia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucał obrazę przepisów postępowania karnego mającą wpływ na treść orzecznia, polegającą na mylnym uznaniu, że w zebranym w toku postępowania przygotowawczego materiale dowodowym występują istotne braki wskazujące na potrzebę poszukiwania nowych dowodów i niezbędność przeprowadzania czynności procesowych, których wykonanie przez Sąd powodowałoby znaczne trudności oraz wskazanie przez Sąd do wykonania czynności dowodowych, których przeprowadzenie jest niedopuszczalne lub niemożliwe do przeprowadzenia.

Dnia 9 czerwca br. Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenia obrońców podejrzanych na postanowienia z dnia 9 maja 2008 r. Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie przedłużenia okresu tymczasowego aresztowania w stosunku do czterech żołnierzy podejrzanych w sprawie ostrzału afgańskiej wioski Nangar Khel.

W dniu 10 czerwca br. Sąd Najwyższy w Izbie Wojskowej postanowił w stosunku do podejrzanych Olgierda C., Łukasza B., Andrzeja O. i Tomasza B. zmienić zaskarżone postanowienia w sposób taki, iż uchylił podejrzanym środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania i orzekł zastosowanie nieizolacyjnych środków zapobiegawczych w postaci oddania pod dozór przełożonego (art. 275 § 1 kpk) oraz zawieszenia podejrzanych w czynnościach służbowych (art. 276 kpk). W stosunku do podejrzanego Andrzeja O. Sąd Najwyższy postanowił zastosować dodatkowo środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju wraz z zatrzymaniem paszportu (art. 277 kpk.).

W stosunku do podejrzanych Damiana L., Jacka J. i Roberta B., w sprawach których zażalenia wniósł prokurator, Sąd Najwyższy postanowił utrzymać zaskarżone postanowienia w mocy.

Obrońcy wnosili o uchylenie stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania i zastosowanie w jego miejsce nieizolacyjnych środków zapobiegawczych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy rozpoznał również na tym posiedzeniu zażalenia prokuratora na postanowienia z dnia 9 maja 2008 r. Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie zwolnienia trzech podejrzanych z tymczasowego aresztowania.

Prokurator wnosił o zmianę w całości zaskarżonego postanowienia i przedłużenie okresu stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania do dnia 13 sierpnia 2008 r.